Süryani alfabesi

Bu sayfa, başka dilde bir Vikipedi'den çevrilmektedir.
Siz de yardım etmek istiyorsanız veya çeviri yarıda kalmışsa, çalışmaya katılan kişilerle veya çeviri grubu ile iletişime geçip, sayfanın durumunu onlara sorabilirsiniz.
Sayfanın geçmişine baktığınızda, sayfa üzerinde çalışma yapanları görebilirsiniz.

Süryani ebcedi, MÖ 2. yüzyıldan itibaren Mardinde Süryanice için konuşulacak bir Alfabedir. Bu Yazı sistemi, Arami alfabesinden türeyen Sami ebcedlerden biri olup Fenike, İbrani ve Arap alfabesi ile bağlantılıdır.

Bilgi

Süryani ebcedi, Arap alfabesi gibi sağdan sola yazılan bir yazı sistemidir. Yine Arap alfabesindeki gibi bazı harfler kelime içinde bir sonraki harfe bağlanır, bazıları bağlanmaz. Alfabe 22 harftan ibaret olup bunların tümü ünsüz harflerdir. Ünlü sesleri okuyan kişi tarafından okurken tamamlanır ya da doğru okunuşu gösteren harekelerle belirtilir.

Yine Arap alfabesine benzer şekilde, ünsüz harflerden üç tanesinin ünsüz özelliklerinin dışında ünlü özellikleri de vardır. Bu tür harflere dilbilimde Matres Lectionis denir. Bunlar: alfabenin ilk harfi olan Alef (ܐ), ünsüz olarak bir gırtlak sesi temsil ediyorken, kelimenin başında ya da sonunda yer aldığında aynı zamanda ünlü görevi görebilir. Vav harfi (ܘ), v ünsüzüyken, aynı zamanda o ve u seslerini temsil edebilir. Benzer şekilde, Yud harfi (ܝ) y ünsüzüyken, aynı zamanda i ve e seslerini temsil edebilir.

Süryani alfabesinin aynı zamanda ebced hesabı vardır.

Süryani alfabesinin çeşitleri

11. yy.'dan kalma Süryani dilinde kitap

Süryani alfabesinin üç temel çeşidi bulunur. En eski ve klasik çesidine Esṭrangelā (ܐܣܛܪܢܓܠܐ) denir. Bu ismin Yunanca στρογγύλη (strongylē, 'yuvarlatılmış'[1]) sözcüğü ya da ܣܪܛܐ ܐܘܢܓܠܝܐ (serṭā ’ewangēlāyā, 'İncil yazısı'[2]) ile ilgili olduğu varsayılıyor. Estrangelā yazı çeşidi artık Süryanice yazılar için kullanılan genel yazı çeşidi olmadığı halde, 10. yy.dan beri zaman zaman yeniden canlandırldığı dönemler oldu. Bu yazı örneğin bilimsel yayınlarda (örn. Leiden Üniversitesi'nin Peshitta versiyonunda[3]), unvan veya yazıtlarda sık sık kullanılır. Bazı eski metin ve yazıtlarda her harfin sola birleşik yazılması mümkünken, bazı harflerin (özellikle Ḥeth ve Mem harflerinin) farklı çeşitlerine rastlanmak mümkün.

Batı Süryani lehçesi genellikle Serṭā (ܣܪܛܐ, 'sıra') yazısıyla yazılır. Bu yazı çeşidine Pšīṭā (ܦܫܝܛܐ, 'basit'), 'Maruni' ya da 'Yakubi' yazısı da denir (ancak Yakubi denmesinde aşağılayıcı bir anlam vardır). Bu yazıdaki harflerin çoğu belirgin bir şekilde Estrangelā yazısından farklı olup daha sade ve yumuşatılmış bir görünüme sahiptir. En erken Süryani metinlerde italik bir yazı çeşidine rastlansa da, önemli metinler daima Estrangelā yazısıyla yazılırdı. Sekizinci yüzyıldan itibaren daha sade olan Sertā yazısı yaygınlaştı, muhtemelen parşömen kullanımında daha ekonomik olduğu için. (Arap alfabesinin öncüsü olan) Nebati alfabesi bu Süryani el yazısına dayanır. Batıda kullanılan yazı çeşidi genellikle hareke olarak üstte veya altta küçük Yunan harfleri ile işaretlenir. Bu harfler şunlardır:

Yuhanna İncilinin Serṭā, Madnḥāyā ve Esṭrangelā yazılarıyla (yukarıdan aşağıya) yazılmış giriş sözleri, 'Başlangıçta Söz vardı'.

Doğu Süryani lehçesi genellikle Süryani alfabesinin Madnḥāyā (ܡܕܢܚܝܐ, 'Doğu') biçimiyle yazılır. Bu yazı biçimine Swādāyā (ܣܘܕܝܐ, 'konuşma diline ait', bazen de 'çağdaş' olarak çevrilir) ya da 'Asuri' (İbrani alfabesi ile karıştırılmamalı), 'Keldani' ve hatalı olarak 'Nesturi' de denir (son anılan terim aslında Pers İmparatorluğu'nda yaşayan doğu kilisesi mensupları için kullanılır). Doğu yazısı, Estrangelā ile batı yazısı arasında bir yazı biçimidir. Doğu yazı biçiminde, ünlüleri belirtmek için harflerin üzerinde veya altında daha eski bir yazı sisteminden alınan noktalama işaretleri kullanılır:

Doğu lehçesinde ünlüleri belirtmek için kullanılan noktalama sisteminin İbrani yazı sisteminde kullanılan Nikkud işaretlerinin oluşumunda rol oynadığı sanılıyor.

Nil havzası, Doğu Akdeniz bölgesi ve Mezopotamya'dan oluşan Bereketli Hilal denen bölgede baskın dil olarak Arapça yaygınlaşınca, Arapça metinlerin Süryani yazısıyla yazılması yaygın olmuştu. Bu yazılara genellikle Karşuni ya da Garşuni (ܓܪܫܘܢܝ) denir. Garşuni bugün Çağdaş Aramice konuşanlar tarafından mektuplarda kullanılır.

Tablo Özeti

Süryani alfabesi bağsız (münferit) halleriyle gösterilen aşağıdaki harflerden oluşur. Kāp̄, Mīm ve Nūn harfleri tek başına genellikle başlangıç şekilleri ile sondaki şekillerin birleşimi halinde gösterilir (bkz. aşağı). ’Ālap̄, Dālaṯ, , Waw, Zayn, Ṣāḏē, Rēš ve Taw (ve erken Estrangelā metinlerde Semkaṯ harfi[4]) kelimenin içinde müteakip harflere bağlanmaz. Bu harfler yıldız (*) işareti ile gösterilmiştir.

Harfin adı Harf (Unicode karakteri) Sesi Sayısal
değeri
İbrani
karşılığı
Arap
karşılığı
Esṭrangelā Madnḥāyā Serṭā Transliterasyon UFA
’Ālap̄* (ܐܠܦ) ܐ ܐ ܐ ʾ ʔ
veya sessiz
1 א ا‎
Bēṯ (ܒܝܬ) ܒ ܒ ܒ sert: b
yumuşak: (veya bh, v)
sert: b
yumuşak: v veya w
2 ב ب‎
Gāmal (ܓܡܠ) ܓ ܓ ܓ sert: g
yumuşak: (veya gh, )
sert: ɡ
yumuşak: ɣ
3 ג ج‎, غ‎‎
Dālaṯ* (ܕܠܬ) ܕ ܕ ܕ sert: d
yumuşak: (veya dh, ð)
sert: d
yumuşak: ð
4 ד د‎‎
* (ܗܐ) ܗ ܗ ܗ h h 5 ה ه‎‎
Waw* (ܘܘ) ܘ ܘ ܘ ünsüz: w
mater lectionis: ū veya ō
(veya u or o)
ünsüz: w
mater lectionis: u veya o
6 ו و
Zayn* (ܙܝܢ) ܙ ܙ ܙ z z 7 ז ز‎‎
Ḥēṯ (ܚܝܬ) ܚ ܚ ܚ ħ, x, or χ 8 ח ح‎, خ‎‎
Ṭēṯ (ܛܝܬ) ܛ ܛ ܛ 9 ט ط
Yōḏ (ܝܘܕ) ܝ ܝ ܝ ünsüz: y
mater lectionis: ī (veya i)
ünsüz: j
mater lectionis: i veya e
10 י ي‎
Kāp̄ (ܟܦ) ܟܟ ܟܟ ܟܟ sert: ū
yumuşak: (veya kh, x)
sert: k
yumuşak: x
20 כ ך ك
Lāmaḏ (ܠܡܕ) ܠ ܠ ܠ l l 30 ל ل‎
Mīm (ܡܝܡ) ܡܡ ܡܡ ܡܡ m 40 מ ם م‎
Nūn (ܢܘܢ) ܢܢ ܢܢ ܢܢ n n 50 נ ן ن
Semkaṯ (ܣܡܟܬ) ܤ ܣ ܣ s s 60 ס س‎
‘Ē (ܥܐ) ܥ ܥ ܥ ʿ ʕ 70 ע ع
(ܦܐ) ܦ ܦ ܦ sert: p
yumuşak: (veya ph, f)
sert: p
yumuşak: f
80 פ ף ف‎‎
Ṣāḏē* (ܨܕܐ) ܨ ܨ ܨ 90 צ ץ ص‎
Qōp̄ (ܩܘܦ) ܩ ܩ ܩ q q 100 ק ق‎‎
Rēš* (ܪܝܫ) ܪ ܪ ܪ r r 200 ר ر‎
Šīn (ܫܝܢ) ܫ ܫ ܫ š (veya sh) ʃ 300 ש ش‎
Taw* (ܬܘ) ܬ ܬ ܬ sert: t
yumuşak: o (veya th, θ)
sert: t
yumuşak: θ
400 ת ت‎, ث‎

Harfler

Harf Esṭrangelā (klasik) Madnḥāyā (doğu)
Normal
form
Final
connected
Final
unconnected
Normal
form
Final
connected
Final
unconnected
’Ālap̄   1 
Bēṯ  
Gāmal  
Dālaṯ    
    
Waw    
Zayn    
Ḥēṯ  
Ṭēṯ  
Yōḏ  
Kāp̄
Lāmaḏ  
Mīm  
Nūn
Semkaṯ  /  
‘Ē  
  
Ṣāḏē    
Qōp̄  
Rēš    
Šīn  
Taw    

1 In the final position following Dālaṯ or Rēš, ’Ālap̄ takes the normal form rather than the final form.

Birleşimler

NameEsṭrangelā (klasik)Madnḥāyā (doğu)Unicode
character(s)
Açıklama
Normal
form
Final
connected
Final
unconnected
Normal
form
Final
connected
Final
unconnected
Lāmaḏ-’Ālap̄    ܠܐLāmaḏ ve ’Ālap̄ birleşik
metnin sonunda
Taw-’Ālap̄   / ܬܐTaw and ’Ālap̄ combined
metnin sonunda
Hē-Yōḏ     ܗܝ and Yōḏ combined
metnin sonunda
Taw-Yōḏ     ܬܝTaw and Yōḏ combined
metnin sonunda

Fonemler

In modern usage, some alterations can be made to represent phonemes not represented in classical orthography. A mark similar in appearance to a tilde, called Majlīyānā (ܡܓ̰ܠܝܢܐ), is placed either above or below a letter in the Madnḥāyā variant of the alphabet to change its phonetic value (see also: Geresh):

In addition to foreign sounds, a marking system is used to distinguish qūššāyā (ܩܘܫܝܐ, 'hard' letters) from rūkkāḵā (ܪܘܟܟܐ, 'soft' letters). The letters Bēṯ, Gāmal, Dālaṯ, Kāp̄, , and Taw, all plosives ('hard'), are able to be spirantized into fricatives ('soft'). The system involves placing a single dot underneath the letter to give its 'soft' variant and, in some usages, a dot above the letter to give its 'hard' variant (though no mark at all may be used to indicate the 'hard' value):

Name Plosive Translit. IPA Name Spirant Translit. IPA Notes
Bēṯ Şablon:İbranice b [b] Bēṯ rakkīḵtā Şablon:İbranice [v] or [w] [v] çoğu modern lehçelerde [w] şeklini almıştır.
Gāmal Şablon:İbranice g [a] Gāmal rakkīḵtā Şablon:İbranice [ɣ]
Dālaṯ Şablon:İbranice d [d] Dālaṯ rakkīḵtā Şablon:İbranice [ð]
Kāp̄ Şablon:İbranice k [k] Kāp̄ rakkīḵtā Şablon:İbranice [x]
Şablon:İbranice p [p] Pē rakkīḵtā Şablon:İbranice ya da Şablon:İbranice [f] or [w] [f] is not found in most modern Eastern dialects. Instead, it either is left unspirantized or sometimes appears as [w]. is the only letter in the Eastern variant of the alphabet that is spirantized by the addition of a semicircle instead of a single dot.
Taw Şablon:İbranice t [t] Taw rakkīḵtā Şablon:İbranice [θ]

The mnemonic bḡaḏkᵽāṯ (ܒܓܕܟܦܬ) is often used to remember the six letters that are able to be spirantized.

The degree to which letters can be spirantized varies from dialect to dialect as some dialects have lost the ability for certain letters to be spirantized. For native words, spirantization depends on the letter's position within a word or syllable, location relative to other letters and vowels, and other factors. Foreign words do not follow the rules for spirantization.

Unicode halinde Süryani alfabesi

Alfabenin tarihi

Orta Bronz Çağ M.Ö. 1915. yy.

  • Kenani-Fenike M.Ö. 14. yy.
    • Aramice M.Ö. 9. yy.
    • Yunan M.Ö. 9. yy.
      • Etrüsk M.Ö. 8. yy.
      • Gotik 4. yy.
      • Ermeni 405
      • Glagolitik 862
      • Kiril 10. yy.
    • Samiri M.Ö. 6. yy.
    • İberya M.Ö. 6. yy.
  • Güney Arapça M.Ö. 9. yy.
    • Ge'ez M.Ö. 56. yy.
Meroitik M.Ö. 3rd c. BC

Süryani karakterlerinin Unicode aralığı U+0700 ... U+074F arasındadır.

  0123456789ABCDEF
700 ܀܁܂܃܄܅܆܇܈܉܊܋܌܍܎܏
710 ܐܑܒܓܔܕܖܗܘܙܚܛܜܝܞܟ
720 ܠܡܢܣܤܥܦܧܨܩܪܫܬܭܮܯ
730 ܱܴܷܸܹܻܼܾܰܲܳܵܶܺܽܿ
740 ݂݄݆݈݀݁݃݅݇݉݊݋݌ݍݎݏ

Süryani yazılarında kullanılan kısaltmalar özel bir kontrol karakteri olan Syriac Abbreviation Mark (Süryani Kısaltım İşareti) (U+070F) ile gösterilebilir.

HTML kod tablosu

’Ālap̄ Bēṯ

ܕܓܒܐ
ܕܓܒܐ
ܚܙܘܗ
ܚܙܘܗ
ܠܟܟܝܛ
ܠܟܝܛ
ܥܣܢܢܡܡ
ܥܤܢܡ
ܪܩܨܦ
ܪܩܨܦ
ܬܫ
ܬܫ

Ünlü ve değişmeyen karakterler

ܲܵ
ܲܵ
ܸܹ
ܸܹ
ܼܿ
ܼܿ
̰̈
̰̈
݂݁
݂݁
܀܂
܀܂
܄݇
܄݇

Ayrıca bakınız

Referanslar

Dipnotlar

  1. Hatch, William (1946). An album of dated Syriac manuscripts. Boston: The American Academy of Arts and Sciences, Gorgias Press 2002 yeni baskı, s. 24. ISBN 1-931956-53-7.
  2. Nestle, Eberhard (1888). Syrische Grammatik mit Litteratur, Chrestomathie und Glossar. Berlin: H. Reuther's Verlagsbuchhandlung. [İngilizce çevirisi: Syriac grammar with bibliography, chrestomathy and glossary, çev. R. S. Kennedy. Londra: Williams & Norgate 1889. s. 5].
  3. http://books.google.de/books?id=7zbIDEDnKAMC Leiden Üniversitesi tarafından yayınlanan, Eski Ahit'in Süryanice metni, Google Books üzerinden genel erişime sunulmuştur.
  4. Coakley, J. F. (2002). Robinson's paradigms and exercises in Syriac grammar (5th ed.). Oxford University Press. S. 141. ISBN 978-0-19-926129-1.

Harici bağlantılar

This article is issued from Vikipedi - version of the 12/30/2016. The text is available under the Creative Commons Attribution/Share Alike but additional terms may apply for the media files.